Blog
Iść tak, aby sięgnąć do gwiazd...
Mida
Mida krótki opis, jaki głupi pomy
27 obserwujących 197 notek 122303 odsłony
Mida, 29 kwietnia 2017 r.

Z życia Singielki-Nie-Z-Wyboru wybrane ujęcia

650 13 0 A A A

Coś wam opowiem, bo pewnie nie wiecie.

Nie znam się na wielu rzeczach, na niewielu znam się niewiele, dlatego najlepiej będzie, gdy opowiem o tym, co przeżywam właśnie na własnej skórze.
A zatem przed Szanownym Państwem niezwykle wciągająca, wstrząsająca i mrożąca krew w żyłach o tym, jak wygląda życie Singielki-Nie-Z-Wyboru.


Nadszedł taki moment w moim dziwacznym życiu, że postanowiłam wyprowadzić się z domu.
Ani trochę nie byłam zmuszona przez los. Nie byłam też wcale do tego pomysłu przekonana ani nastawiona entuzjastycznie. Ale jednak podjęłam tę decyzję.

Jak się tak zastanowić, odpowiedzi na pytanie: dlaczego?, jest wiele. I każda inna. Dotykają wielu sfer, różnych życiowych problemów i długo by je wymieniać.

Odpowiedzi na pytanie: po co? – jakby nie było...
Sztampowa i przewidywalna, choć wcale nie do końca adekwatna w moim wypadku, brzmi: aby udowodnić sobie i innym, że umiem radzić sobie sama i mogę być samodzielna.


A figę.


Są chwile, gdy frustracja sięga zenitu. I dlatego właśnie postanowiłam opowiedzieć Wam, jak wygląda życie Singielki-Nie-Z-Wyboru, samej w małym mieszkaniu pełnym wad niewidocznych na pierwszy rzut oka i posiadającym kilka zalet, za które się je mimo wszystko lubi.


Niektóre rzeczy da się przewidzieć i można się do nich jakoś przygotować. Spakowałam jakieś 85% moich rzeczy dwa tygodnie przed przeprowadzką. Przygotowałam ogromną listę rzeczy, które muszę zabrać z domu i rzeczy, które muszę dokupić, żeby jakoś funkcjonować. Wzięłam pod uwagę leki, sprzęty większe i mniejsze, ubrania, buty, organizery na bieliznę, książki do czytania, kolorowanki dla relaksu, materiały do pracy, dodatkową ładowarkę do telefonu, ostry nóż i obierak oraz ulubione kubeczki i przytulaki. Starałam się pomyśleć o wszystkim.

A jednak – nie da się... Może dlatego, że przeprowadzałam się pierwszy raz, a może dlatego, że to jest zwyczajnie niemożliwe dla jednej małej kobiety, która właściwie czuje się wciąż dzieciakiem, ogarnąć takie przedsięwzięcie.

I tak co chwila odkrywałam kolejne rzeczy, których w moim nowym mieszkaniu – niby wyposażonym we wszelkie potrzebne przedmioty – znienacka brakowało. Na przykład, zrobiłam sobie zupę. Sięgnęłam do szuflady i odkryłam, że choć leży w niej nóż, nożyczki, obierak, otwieracz do konserw, otwieracz do piwa, a nawet praska do czosnku – to nie ma w niej chochli. I nie naleję sobie zupy na talerz...
Albo brak klucza do śmietnika. W bloku jest zsyp (nie lubię tego rozwiązania, niestety jednak PRL-owskie budownictwo społeczne było w tej kwestii konsekwentne), ale ustawa nakazuje segregację śmieci. Zatem istnieje specjalne pomieszczenie, w którym stoją kontenery do śmieci segregowanych, zamykane na oddzielny klucz. O którym właściciel mieszkania sobie zapomniał. Najpierw próbowałam dobić się do niego, ale postanowił nie odpowiadać na wiadomości. Potem rozmawiałam ze współlokatorką, która miała ów klucz pożyczyć od znajomego i wyrobić kopię dla nas. Po kolejnym tygodniu egzystowania z górą śmieci w pokoju (papiery i plastiki, więc nie śmierdzące, ale jednak przeszkadzające) zadzwoniłam do przewodniczącego wspólnoty mieszkaniowej, który powiedział, że to żaden problem. Dwa dni później dostałam klucz. Po czym odkryłam, że taki sam wisi w pęku kluczy, które przypadkiem znalazłyśmy ze współlokatorką na dnie szafki w kuchni. Bo, jak wspomniałam, właściciel jakoś pominął tę kwestię w rozmowach z nami...


Jest pewna rzecz, której przewidzieć się nie dało, a znienacka stała się moją codziennością, otóż – poszłam z torbami.

Nie mam samochodu i jeżdżę po mieście komunikacją. Byłam na tyle mądra, że sprawdziłam dokładnie wszelkie dojazdy, zanim zdecydowałam się na wynajem i mieszkanie mam naprawdę korzystnie położone względem autobusów i tramwajów. Mieszkam na czwartym piętrze, a w bloku są dwie windy. Nie pomaga to jednak za bardzo, gdy bez przerwy jeździ się obładowanym torbami i pakunkami, do tego po całym dniu pracy, w stanie krańcowego wykończenia i załamania, bo i tak zapomniało się wziąć z domu jeszcze dwóch rzeczy, a przecież ciągle się je obracało w myślach.

A pakunki są wszelkich rozmiarów. Raz jest to wielka torba ze świeżo upranym kocem. Innym razem suszarka do ubrań zawinięta w strecz. To musiało zabawnie wyglądać w tramwaju... A jeszcze innym razem pudełka z jedzeniem. Przeprowadziłam się pięć ulic dalej i zostałam słoikiem :D. Cała rodzina martwi się, jak sobie radzę i ciągle czymś mnie karmią lub coś mi dają, żeby broń Boże mi nie zabrakło. Zakupy spożywcze do mieszkania w ciągu miesiąca robiłam sobie dziś dopiero po raz trzeci...


Ale to właśnie mnie dobiło do tego stopnia, że nagle odkryłam w sobie inspirację do pisania po raz pierwszy od bardzo, bardzo dawna. Widać nie ma tego złego...

Skomentuj Obserwuj notkę Napisz notkę Zgłoś nadużycie
NEWSY - TOP 5

O mnie

26-latka z rodziny wielodzietnej, z otwartym umysłem i sercem, magister Nauk o rodzinie z licencjatem z jęz. niemieckiego i milionem pomysłów na przyszłość.
Mam stały światopogląd i konserwatywne zasady. Interesuję się pisaniem różnych dziwnych rzeczy, w tym pamiętnika, wierszy, piosenek i opowiadań; uwielbiam rysować i śpiewać. Od nostalgii ratuje mnie wrodzony rozsądek i poczucie humoru.
Kontakt: e-mail: mida@poste-restante.pl
na FB do wyszukania też pod nickiem


image by Katrine

***


My jesteśmy prawdziwe damy, bo przy jedzeniu nie mlaskamy, grzecznie dygamy i się słuchamy mamy

Nic nie wiemy, nic nie znamy
za to ładnie wyglądmy
Kiedy trzeba zrobić dyg
My zrobimy go jak nikt

Na sukienkach żadnej plamy
Przy jedzeniu nie mlaskamy
Dama z damą, ty i ja
Mama z nas pociechę ma

Dama mamie nie nakłamie
Wierszyk powie, zna na pamięć
Dama grzeczna jest jak nikt
No i pięknie robi dyg


***



Zielono mam w głowie i fiołki w niej kwitną
Na klombach mych myśli sadzone za młodu
Pod słońcem, co dało mi duszę błękitną
I które mi świeci bez trosk i zachodu.

Obnoszę po ludziach mój śmiech i bukiety
Rozdaję wokoło i jestem radosną
Wichurą zachwytu i szczęścia poety,
Co zamiast człowiekiem, powinien być wiosną.
(Kazimierz Wierzyński)



***



Każdy twój wyrok przyjmę twardy
Przed mocą twoją się ukorzę
Ale chroń mnie Panie od pogardy
Od nienawiści strzeż mnie Boże

Wszak tyś jest niezmierzone dobro
Którego nie wyrażą słowa
Więc mnie od nienawiści obroń
I od pogardy mnie zachowaj

Co postanowisz niech się ziści
Niechaj się wola twoja stanie
Ale zbaw mnie od nienawiści
Ocal mnie od pogardy Panie
(N. Tenenbaum, J. Kaczmarski "Modlitwa o wschodzie słońca")


***



Śnić sen, najpiękniejszy ze snów,
Iść w bój, w imię cierpień i krzywd
I nieść ciężar swój ponad siły,
Iść tam, gdzie nie dotarłby nikt.

To nic, że mocniejszy jest wróg,
Że twierdz obległ setki i miast,
Lecz bić, bić się aż do mogiły.
Iść wciąż, aby sięgnąć do gwiazd

To jest mój cel - dosięgnąć chcę gwiazd,
Choć tak beznadziejnie daleki ich blask.
By zdobyć swój cel i do piekła bym mógł
Pod sztandarem swym iść,
Gdyby chciał w tym dopomóc mi Bóg!

Właśnie to posłannictwa jest sens,
Więc ślubuję tu dziś
Mężnym być i nie skalać się łzą,
Gdy na śmierć przyjdzie iść.

I nasz świat lepszy stanie się, niż
Dawniej był, nim rycerski swój kask
Wdział i ten, co ślubował niezłomnie
Wciąż iść, aby sięgnąć do gwiazd!
The Impossible Dream, Joe Darion


THE VERY BEST OF
Bajka. Co się wydarzyło pod sklepem z lampami - bajka dziewczynce Kasi i dżinie Flinie
Coś głupiego (o studiach) - o wierze w siebie
O III urodzinach Salonu24
Sierotka Mida na wakacjach - o wakacyjnych wojażach
Bajka wakacyjna - o elfach
Walcząc w słusznej sprawie - o moich poglądach
Przypomina Ciebie mi... Część 5. Pola, las i droga
Niejasne bajdurzenie o dorosłości
Matura. Krótkie studium poznawcze
Pasja odkrywania - wspomnienia z dzieciństwa
Wierszyk. Dla odmiany - o królewnie
Przypomina Ciebie mi... Część 4. Wiatr
O moim pisaniu - właśnie
Naiwna. Głupia - o zaufaniu
Przypomina Ciebie mi... Część 2. Osiemnastka
Przypomina Ciebie mi... Część 1. Dom. Rodzina
Urok staroci - tylko koni żal... - o domu na wsi. Wspomnienia
Dni Powstania - Warszawa 1944 - o wystawie
Kraków inaczej - o wyprawie do Krakowa
"Tam skarb Twój..." - o domu na wsi. Przyjazd
Oto właśnie ta Noc - o Passze
Historia pewnego cudu - o moich narodzinach
Okruchy życia - o mnie
Starsza Siostra - o siostrze :)
Uwielbiam wiatr w każdej postaci - o wietrze. Wiersz
Pamiętnik - po co to właściwie? - o pamiętniku
Zagiąć psora - o nauczycielach
Zwykła ludzka życzliwość - o ludziach

Ostatnie notki

Obserwowane blogi

Najpopularniejsze notki

Ostatnie komentarze

  • Tak. Chyba właściciel, jak humanista-majsterkowicz, osobiście tak tę łazienkę poukładał....
  • Widzisz Almanzorze, cierpliwość popłaca i w końcu nawet autorzy bez weny wychyną z ukrycia...
  • Lubię ;) Życzę wszystkiego naj Twemu synowi! ;)

Tagi

Tematy w dziale Rozmaitości